nagotowałam mu ziemniaków,
niech ma!
a ta sukienka Versace’go
nie nadaje się na niedzielne spacery po kościele.
nie chcę jej.
wolę trzy tuziny tych ładnych z targu.
doszyłam też dziś kolejne falbany
do ulubionej spódnicy za kolano.
i taka się czuję szczęśliwa!
bo on mówi że mam być skromna, schludna i pobożna.
leniwie
godzina poranna
saksofonem uwodzi
rzeczowniki rodzaju męskiego.
odmieńce przez przypadki
czynnie werbalizują koniugację.
koniunkcję.
kopulację?
między jednym czipsem a drugim rozważam sens istnienia dwódziestoośmiolatków nagle wyrzucających mój numer telefonu razem z pusta paczką fajek. jak gdyby nigdy nic.
mnąc niebezszelestnie pusta folię PCV kalkuluję, o ile oczek obniżyła się wartość życia mojej postaci w tym odcinku.
to może ja to sobie teraz na chwilkę
za-save-uje?
chciałabym nie chcieć.
wciąż chęci nie mieć.
bo jak, chcąc,
chęci zjeść, zmiąć, zgnieść?
czas kapie z deszczem.
pam.
pam.
pampampam.
gdzież mu się spieszy?
wymówką moją był sms,
miejscem zbrodni – brama.
pomyślałam, że mnie zdenerwował.
- bo czy zrobił to, czy mnie się wydało?
kupiłam za rogiem sprzęt
i strzeliłam
w brzuch.
tylko czemu sobie?
poczułam się przez chwilę pochwycona,
bezpieczna.
i wtedy miałam myśli ładne,
na order,
wzorowe.
kulturka!
a kiedy mnie wypuścił
i idea zbladła,
spadła mi na głowę
nieznośna
natura.
zameldować należałoby o stałości powrotów.
choć tak wielu ludzi mnie nie widzi
we mnie,
to właśnie im chciałabym zameldować,
że jestem.
a całej reszcie,
że w domu.
