w powietrzu wyczuwa się
zbyt duże stężenie klęsk.
wymyśl coś ciekawego,
a przytrafi się to mnie.
gratis.
a jednak.
Archiwum dla październik, 2008
wydaje się, że więcej się już nie da.
czy to zdrowo tak?
dla jednych
zaczyna się od miękkich zlepków ust.
dla innych
kończy na zardzewiałych sprężynach
wyłuskiwanych spośród watoliny.
ale łączy ich jedno:
sposób kalkulowania rzeczywistości.
monotematyczny instynkt,
który prowadzi ich zawsze w tę samą stronę.
na tę chwilę.
marzę,
żeby przedpołudniem
otworzyć oko,
leniwie przeciągnąć się,
w pidżamie przemierzać
trasę kuchnia – posciel
z kubkiem kawy w dłoni.
potem siąść przy biurku,
podwinąć nogę,
wąchać parujący napój,
przejechać dłonią po potarganych włosach,
westchnąć,
zamruczeć.
proste, nie?
nie.
sekundkę.
a bałagan jest taki,
że nawet wskazówka
nie wie
gdzie sie ruszyc.
