wirtualnie to jest tak,
że biegamy maratony,
a nawet biegi na sto metrów przez płotki.
realnie natomiast
stoimy jak bramkarze na murawie,
w przeciwnych bramkach,
czekając na ruch z drugiej strony.
choć tak naprawdę
oboje
marzymy by
zafiniszować
i wygrać,
prawda?
przy zapalonym świetle,
o zwężonych źrenicach,
podczas trzech rodzajów śmiechu.
próbuję przypomnieć swoim receptorom,
jak rozróżniać sposoby dotyku
przypadkowego i tego mniej.
więc muskaj.
i trzymaj mocno,
żebym nie uciekła.
normalnie zawoalowałabym myśli.
słowa zanurzyła w jakąś głębię.
ale teraz głębią są te słowa,
znalezione za kurtyną kaprysów.
powiem więc prosto:
repeat last friday, my dear.
